LiMoO درخشش ابدی ذهن یک

Twice Upon a Time

limoooyi — Wed, 23 Jul 2008 10:13:18 GMT

آن گوشه‌ی گوشه از سمت چپ، تمام‌قد دراز كشيده. پررنگ است يا كم‌رنگ؟ نمی‌داند. نرم است يا خشك؟ هنوز بوی چوب دارد؟ قرچ‌قرچ صدا می‌دهد؟ نمی‌داند. اصلاً "ليرا" است يا "سوسمارنشان"؟ نمی‌داند. همه با هم می‌روند بيرون، كار می‌كنند، می‌افتند زير ميزها، تُف می‌خورند، تراشيده می‌شوند، خال‌خال می‌گذارند، تاخت زده می‌شوند، خط خطی می‌كنند، گم و پيدا می‌شوند، دندان می‌خورند، يادگاری می‌نويسند، ابر می‌كشند، توی تن نرم پاك‌كن‌ها فرو می‌روند، بيست می‌دهند، آب می‌روند و مردانه تمام می‌شوند. او حتّی شروع هم نمی‌شود. هميشه به همان بلندی ‌است كه بوده. هست كه فقط باشد. شرط می‌بندد نباشد هم كسی حواس‌اش نيست. امتحان كرده. شب‌ها خواب می‌بيند ليمويی، سرخ، لاجوردی، اصلاً هفت‌رنگِ اكليلی شده. روزها سر جای‌اش، آن گوشه‌ی گوشه از سمت چپ، تب می‌كند. ولی هيچ‌كس نمی‌فهمد لپ‌هاش گل انداخته، بس كه پوست‌اش تيره است. گوشه‌ی گوشه‌ی جعبه از سمت چپ، هميشه بفهمی‌نفهمی داغ است.

I Saw the Sign

limoooyi — Sat, 19 Jul 2008 07:59:22 GMT

دنيا كه برود به آخر برسد، راهبه‌ها سرسری با برس‌های دسته‌شكسته به لُپ‌های نيمه‌چروك‌شان سرخاب ِ عاريه‌ی لنگه‌به‌لنگه می‌مالند و سر چهارراه‌هايی می‌ايستند كه گوشه‌ی ديگرشان، فاحشه‌های سبيلو دارند به نفع كودكان بی‌سرپرست ويولون می‌زنند. چه سود كه دنيا كه برود به آخر برسد، ديگر كسی نه تن می‌خرد و نه اعانه می‌دهد؛ و شايد اصلاً برای همين باشد كه دنيا مجبور می‌شود برود به آخر برسد.

(Mal-fulfilled Dreams (II

limoooyi — Sat, 12 Jul 2008 12:42:18 GMT

افراد گروه چند شبانه‌روز طلايی عرق ريختند و از خواب و خوراك افتادند تا قبل از ضرب‌العجل تعيين‌شده، پروژه‌ی مشترك را با نهايت توان به سرانجام برسانند. بالاخره تمام شد. دانه‌ی غول‌آسای گندم توی سوراخ جا گرفت. چند لحظه‌ای كه ايستادند برای خستگی در كردن، از فكر اين كه اگر تقسيم‌اش كنند بين قبيله‌شان، سهمی كه به‌اش می‌رسد چه‌قدر خنده‌دار است، بندبند وجودش از خشم و خستگی‌ای كه ناگهان بيهوده و ناعادلانه می‌پنداشت مرتعش شد. ناگهان دل‌اش خواست سر يكی‌يكی‌شان را زير آب كند يا زير ِ كفشی، توی سمّی، عسلی چيزی گيرافتاده ببيندشان تا دل‌اش خنك شود، و فكر كرد هنوز هم آدم است.

- {هنوز هم مورچه بود}

هيچ‌كس تنها نيست 3

limoooyi — Tue, 08 Jul 2008 07:05:18 GMT

آن لبخند قديمی برنمی‌گردد؛ آن نگاه هم. هميشه همين طور است. بی‌- برو- برگرد. اتّفاق، می‌افتد؛ و بعد همه‌ی دگمه‌های Back و Rewind از جاشان می‌پرند بيرون و سُر می‌خورند و می‌روند زير نيمكتی، لای جرزی، پناه ِ كُنجی، جايی، و هر چه دست می‌بری به جستجوی‌شان، هر بار كم‌تر می‌يابی كه هيچ، زخم هم برمی‌داری، مفاصل‌ات هم به جيرجير می‌افتند. اتّفاق، می‌افتد و بايد درست در همان لحظه‌ی سرنوشت‌ساز چشم‌هات را ببندی. اگر ديدی، انگار گلوله‌ای برفی را با نوك پا از قلّه هُل داده‌ای و دويده‌ای آن پايين تا دقيقاً زير آوار بهمن بايستی. تصوير اتّفاق در چشم‌ات هزاران بار می‌شكند و بازمی‌تابد، و برای ابد اين كوله‌بار تصوير محو نمی‌شود از حافظه‌ی ظريف ِ قرنيه‌ات. تو، يا حواس‌ات هست كه نبينی، و يا بايد به جان بخری که این حقیقت منكسر سيّار، يك‌تنه هرچه لبخند هست را تلخ ‌كند و هرچه نگاه هست را خالی از هرچه جز خودش؛ يك‌تنه هم مگس‌ات ‌كند و هم مار.

*. امروز سالگرد این بچّه باشه چی می‌شه مثلاً؟

سيركوله

limoooyi — Sat, 05 Jul 2008 12:50:18 GMT

همان وسط ِ وسط، درست روی مركز، تقاطع، نقطه، لبه‌ی دامن سرخ‌ام را بالاتر می‌گيرم به ناز، و سپيدِ بی‌شائبه‌ی اندام‌ام را می‌سپرم به شور ِ نوسان الهام‌وار تن. سيصد‌و‌شصت درجه ‌چرخ می‌زنم و لاله‌عبّاسی می‌شوم، واژگون. بگذار اين همانی كه هست باشد: فقط كمان ِ ناگزيری از چرخ‌چرخ بازيگوشانه‌‌ی سيصد‌و‌شصت درجه‌ای دامنی كه من هم توش هستم؛ آن‌‌طور نگاه نكن مرا. فريب ِ خودخواسته نخور از اين من كه دارد فقط برای خودش می‌رقصد. برای خودش در چرخش سيصد‌و‌شصت درجه‌ای.

(Mal-fulfilled Dreams (I

limoooyi — Wed, 02 Jul 2008 11:59:18 GMT

شك نداشت امشب هم چيزها با هم رقابت كثيفی راه انداخته‌اند برای ريختن همان صداهای كَر كننده‌ی هميشگی در هوا. غرّش الكتريسيته‌ی جاری در تنگستن گداخته‌ی لامپ‌های بالای سرش، سايش باريكه‌ی آبی كه از درز پايه‌ی توالت‌فرنگی حمّام واحد چهار ِ ده آپارتمان آن‌سو‌ تر نشت می‌كرد به كاشی‌ها، فشار بلورهای يخ در حال انبساط ِ توی كشوی پايينی فريزر واحد بالايی به جايخی پلاستيكی، اصطكاكِ پُرز‌های پاهای آب‌دزدك‌ها به كلوخه‌های نم‌كشيده‌ی مرز ِ چمن ِ باغچه‌ی بلوار اصلی شهرك با جدول، شكافت ِ هوای اطراف انگشت بزاق‌آلودی كه توی بالكن روبرويی روی لبه‌ی برگی از كتابی فرود می‌آمد، و مورمور ِِ روزنه‌های پوستی ملتهب از نوازش شيطنت‌بار ِ زبانی مشتاق پشت يكی از همين ديوارها را، شفّاف و عميق می‌شنيد. آه نصفه‌نيمه‌ای كشيد منتهی به ناله‌ای خفيف؛ نيم‌خيز شد؛ عينك‌اش را از روی پاتختی‌ برداشت و به چشم‌ زد و لابه‌لای ملحفه‌ها دست كشيد در جستجوی هدفون‌اش. تارهای موی بلند روی بالشت‌اش، ناخن‌های سوهان‌كشيده‌اش، بوی دم‌كرده‌ی سيگار دم غروب‌اش و معجون نفرت و دل‌پيچه و استيصال ِ كاملاً انسانی‌ای كه توی قلب‌اش موج می‌زد، هيچ‌ كدام حتّی اميدوار‌كننده هم نبودند. هنوز هم مورچه بود.

Decoded

limoooyi — Sat, 28 Jun 2008 08:54:18 GMT

نمی‌دانست چرا از بند ِ رخت می‌ترسد. از تيوب لاستيك دوچرخه و شلنگ باغچه و كرم خاكی و لوله‌های آب و دسته‌ی جاروبرقی و گيس ِ بافته هم. وقتی داشت جان می‌كَند، سال‌ها بود لباس‌هاش را با اتو خشك می‌كرد؛ دوچرخه‌اش توی انباری پوسيده بود؛ باغچه‌اش خشك خشك بود و گيس‌اش را از تهِ ته بريده بود؛ امّا ترس ِ قديمی‌ هنوز به همان قوّت باقی بود. بَرَش كه داشتند ببرندش مرده‌‌شوی‌خانه، پس ِ گردن‌اش، آن بالا، درست جايی كه خطّ موها تمام می‌شد، ردّ كهنه‌ی زخمی پيدا كردند مثل جای نيش.

بر مبنای "شوهر ِ ريزه خانوم"

limoooyi — Wed, 25 Jun 2008 07:55:18 GMT

"شب، داخلی، تاريك."

مرد، برهنه، ايستاده، با حركات تند و عصبی، بدن‌اش را می‌كاود و سعی می‌كند چيزی - مثل يك حشره‌ی ريز مزاحم - را از خود براند، ولی موفّق نمی‌شود.

- ]نعره[ حساب توی (**) و اون قاشق ِ (*)ت رو با هم می‌رسم. بعد 47 سال زندگی هنوز نفهميده‌يم خانوم كِی و توی چه پوزیسیونی قراره كوچیك بشه. خودت بگو ببينم لای كدوم چروكی عوضی.

**. &^%#@%^

*. #@%$)$%^&&[\ـ

We Live in a Beautiful World II

limoooyi — Mon, 23 Jun 2008 07:59:18 GMT

مرتیکه پشت چراغ قرمز از پشت زد به‌ام. كمربند نبسته بودم. با سينه رفتم تو فرمون. به همه‌ی ‌كس و كارش فحش دادم. پياده كه می‌شدم، آماده‌ی انفجار بودم توی سر و صورت‌اش. شونه‌های پهن و لب‌های کلفت و دندون‌های سفيدش رو كه ديدم، گفتم "بی‌خيال افسر و كروكی و مقصّر؛ خسارت پای من". چند هفته بعد توی بغل‌اش غلتيدم و گفتم: "يادته دبستان بوديم ساعت مچی‌هامون رو با بغل‌دستی‌مون عوض می‌كرديم واسه چند ساعت؟ بيا ماشينامون عوض. واسه چند روز." گفت "باشه". ديگه نديدم‌اش. ماشين ِ من هم خودش دزدی بود، هم پلاك‌اش. قفسه‌ی سينه‌م هنوز درد می‌كرد.

Sony Ericsson

limoooyi — Sat, 21 Jun 2008 13:33:18 GMT

در جستجوی اسمی سخت بوديم برايش. از آن‌ها كه دهان نچرخد به گفتن‌اش. از لای دندان‌ها سُر بخورد تا زير ِ زبان؛ اسير شود در لزوجت و نتواند بيرون بخزد از ميان آرواره‌ها. به دست و پا بيافتد برای سيلان در حنجره‌ای؛ برای نوشته، صدا، فرياد شدن. لكنت و لب‌لرزه بياورد. خاك بگيرد. فراموش شود. تا به خود آمديم ديديم دوره‌اش كرده‌اند، و اشاره‌ی انگشت‌ها در هوا كه: "اين همان است كه اسم ندارد". باختيم دوباره.