مكان: مكان

زمان: پس از پاسی از شب

آقای لاغر: خاله‌قزی؛ چادر یَزی؛ «*»‌قرمزی؛ مست و ملنگ؛ از همه رنگ؛ «**»‌قشنگ؛ من ازت خوش‌ام می‌یاد. زن‌ام می‌شی؟ وصله‌ی این تن‌ام می‌شی؟

خاله‌قزی: اگه من زن‌ات بشم؛ وصله‌ی تن‌ات بشم؛ اگه دعوامون بشه، منو با چی می‌زنی؟ :

الف: پیش نمی‌آد بخوای منو بزنی

ب. جرأت نداری منو بزنی

ج. دل‌ات نمی‌آد منو بزنی

د. ترجیح می‌دی منو نزنی

آقای لاغر خودش را مقاديری می‌خاراند؛ سپس مكان را ترك می‌كند و می‌گوید كه الآن آمادگی ندارد و بعداً حذف پزشكی خواهد كرد.

* .   _+׫ۀ‌ؤ،{}‌ 

** .     :"" ‌؛ـ]ُِ«+_)) ّءٌُآ؛\\ـ

۳. بگو لبه­ی همه­ی چاقوها را ببوسم؛ روی همه­ی خارها پابرهنه بدوم؛ پیشانی­ام را بکوبم به همه­ی درگاهی­ها. ولی نگو یادم می­رود. "تو" شک نکن. تو که شک می­کنی، کم­کم باورم می­شود.

•

۱. دراز کشیده زیر آفتاب، لبه­ی صخره­های منتهی به کف رودخانه؛ به ردّ لیز و برّاق حلزونی نگاه می­کند که نیم ساعت طول کشید مسیر نیم متری را برود و برسد به پناه صخره. کتری دودزده را دوباره پر می­کنم و  می­گذارم روی آتش. "حوصله­ت سر نمی­ره ؟ " پهلو به پهلو می­شود: "می­گن حلزونا فکر نمی­تونن بکنن؛ ینی، چیزی به اسم حافظه ندارن اصلاً. آرامش عجیبی باید داشته باشن ."

•

۲. اوّلش فقط دیگر چشم­هاش برق نمی­زد وقتی لب­هام برق می­زد یا زنجیر روی پوست گردنم می­لغزید. بعد وقتی می­خواست اسمم را صدا کند، مکث می­کرد. یک روز توی خیابان گفت: همین­جا وایسا الآن برمی­گردم؛ هِی ایستادم، هِی برنگشت. بعد یک بار دیدم با کفش و لباس رفته زیر دوش. نالیدم: آخه چته تو ؟ داد زد: من که چیزیم نیست . . . آرومِ آروم­ام.

•

۴. کتری را گذاشته­ام روی گاز، برگشته­ام توی تخت دراز کشیده­ام و بهش نگاه می­کنم که چه­طور فقط نیم ساعت طول می­کشد تا متوجّه شود که از خواب بیدار شده. حوصله­ام سر نمی­رود و بهش هم شک نمی­کنم. با کفش و لباس با هم دوش می­گیریم؛ دیگر زنجیر نمی­اندازم گردن­ام، لب­هام را برق نمی­اندازم و مطمئن­ام یادش نخواهد رفت مرا؛ حتّی اگر اسم­ام را فراموش کرده باشد.  

نوشين با انگشت‌های بلندش برای چند ثانیه هدفون ام‌پی‌تری‌پلیر‌‌ش را از گوشش درمی‌آورد؛ با دقّت و زحمت لبخند ملایمی می‌زند، طوری كه انگار نیاز داشته باشد به اندازه‌ی حقّ انكار‌ناپذیر و بدیهی نفس كشیدن‌ش مطمئن باشد كه دماغ كوچك برّاق و پوستِ اطراف لب‌هاش را با قبول ریسكِ لبخند دچار احتمال چین و چروك نمی‌كند؛ رو می‌كند به جمع بچّه‌هايی كه دارند با حرارت درباره‌ی اعتصاب غذا توی خوابگاه و چیدن سینی‌های سلف از ساختمان خوابگاه دخترها تا پسر‌ها حرف می‌زنند؛ به سرش تكان ظریفی می‌دهد و با صدای نازكی كه دوست دارد نازك‌تر هم شنیده شود می‌گوید: «من نسبت به این شانتاژ‌ بازیا هیچ احساس خوبی ندارم»؛  بعد دوباره جای هدفون را توی گوشش تنظیم می‌كند، زیر لب با كریس مارتین زمزمه می‌كند:  They Spun a Web for Me، و با لبه‌ی سوئیچ ماشین‌اش روی نیمكت چوبی N كنده‌كاری می‌كند.

بچّه‌ها دارند شُل می‌شوند، جمع‌شان دارد پراكنده می‌شود و ظرف چند دقیقه، كوماندو‌هایی كه قرار بود امشب اعتصاب را سازمان‌دهی كنند و مسئولیت سخنگویی جمع معترض را به عهده بگیرند، تصميم می‌گيرند بروند بيرونِ دانشگاه پيتزا بخورند. خوب كه نگاه می‌كنی، به نظر نمی‌رسد هیچ كدام بدانند "شانتاژ ‌بازی" دقیقاً یعنی چه –این را بعداً از تك‌تك‌شان، حتّی خودِ نوشین پرسیدم و مطمئن شدم- ولی همزمان به نظر می‌رسد ناگهان عمیقاً فهمیده‌اند هیچ‌كدام هیچ احساس خوبی هم نسبت بهش ندارند.

اوّلین كسی كه از حلقه‌ی بچّه‌ها جدا می‌شود، آیدین است كه می‌آید، لبه‌ی نیمكت می‌نشیند، به نوشین آدامس تعارف می‌كند و بعد ازش می‌خواهد كه یكی از سیم‌های هدفون را بدهد تا بگذارد توی گوشش و با هم آهنگ گوش كنند. ولی نوشين می‌گويد: «اين كلاس "تنظيم" لعنتی اون سر دانشكده تشكيل می‌شه. بخوام برسم، بايد الآن راه بيفتم، معذرت می‌خوام.»

آپارتمان كوچیك قدیمی‌ رو خریده بودن و تو چیدمان دیوارهاش دست برده بودن و شده بود دبیرستان. روزی كه رفتن نشستن پشت نیمكتای كلاس كوچیكه كه یكی از دیواراش، شیشه‌ی پاسیوی هال بود، "ناردانا" اوّل یه نیم ساعتی نشست میز آخر. رنگش پرید، مَفصلای انگشتای دستشو شكست، شكست، بعد یهو عُق زد و پاشد كه بدوه بیرون، وسط كلاس بی‌هوش شد و دیگه‌م پاشو تو اون كلاس نذاشت تا جای كلاس اوّلو با سوّمای تجربی عوض كردن.

৵

ناردانا خوشگل بود. همیشه به چشم دُرُشتا می‌گفتم «چشم‌خری». ولی به اون نمی‌گفتم. چشم‌ درشت دوست نداشتم، ولی چشم درشت اون فرق می‌كرد. یه چیزی تهش بود كه نمی‌فهمیدی چیه. قدّشم بلند بود، ولی هیچ وقت ندیدم با آرامش سرشو بگیره بالا و با غرور راه بره.

৵

كارنامه می‌دادن، از صبح بیست بار رفته بود دستشویی. می‌لرزید. سرگیجه داشت. بعد از ظهر كه فهمید شیمی 5/7 گرفته، گفت كه مهم نیست؛ كوله‌ی جینِ كهنه‌شو انداخت روی دوشش و رفت. مامانش فردا صبح اومد دبیرستان و گفت از دیروز ناردانا برنگشته خونه. همیشه می‌گفت « این استاد شیمی‌یه خیلی شبیه بابامه» و سر كلاساش تب می‌كرد و اجازه می‌گرفت می‌رفت بیرون.

৵

از ناردانا چیزی دستم نبود جز یه كاست كه اون موقع‌ها برای تولّدم برام ضبط كرده بود و روش با خطّ كج‌و‌كوله‌ش نوشته بود Bad Boys Blue . چند سال بعد بود كه اتّفاقی گذاشتم ببینم توش چیه. I’ll never let you go، Love is innocent، You’re my woman . . . و بعدش . . . صدای خودش بود:‌ ببین به نظرت خیلی مسخره‌س كه آدم از شیشه‌های پاسیو بترسه؟ بچّه كه بودم، بابام برای تنبیه‌ توی پاسیوی تاریك، بی‌آب و غذا حبس‌ام می‌كرد. زورم به شیشه‌هاش نمی‌رسید، چفتاشو از پشت می‌نداختن. معمولاً یكی دو روز بیشتر طول نمی‌كشید. تا اون دفعه كه داشتیم ساك می‌بستیم با اسكانیای بابام یه هفته بریم تركیه؛ "نازنین" برگشت یه حرف زشت به قفل چمدونش زد و بابا فكر كرد منم و بعد از یه تودهنی محكم، تنبیه شدم و فردا صبحش رفتن و یادشون رفت من تنبیه‌ام و موندم اون تو و جیغ كشیدم و خاكِ گلدون خوردم و گلوم خراشیده شد و خون اومد و توی گلدون جیش كردم و شیشه‌ها رو با ناخون خراشیدم ولی آخ نگفت و از گشنگی ناخونای خودمو تا نصفه خوردم. تا 4 روزشو یادمه. بقیه‌شو دیگه یادم نیست كه چی شد و عموم روز چندم اومد گلدونامونو آب بده كه یه سنگریزه پرت كردم به شیشه و اومد دَرَم آورد . . . طرف ‌‌B كاست هم تموم می‌شه.

به ندرت، شاید دو سالی یك بار، یكی توی خیابان از كنارش رد می‌شود كه بوی ادوكلن تلخ و يخ مردی را می‌دهد كه عصرها، توی آن كلاس 4 در 5، برایشان كاغذ‌رنگی برّاق می‌آورد با قیچی و چسب و پولك و منجوق و دگمه و كاموا و مقوّا، و می‌گفت بروند بیرون و از روی زمین پوسته‌ی مرده‌ی درخت و برگ و پاكت مچاله‌ی ‌سیگار و پوست ليس‌زده‌شده‌ی پسته و دانه‌ی پرنده جمع كنند و بیاورند و عجیب‌ترین كولاژ دنیا را درست كنند. هر كی عجیب‌ترین "عجیب‌ترین كولاژ دنیا" را درست می‌كرد، جایزه‌اش یك بسته "دومینو" بود، و قرار می‌شد وقتی چیدن مهره‌هاش تمام شد، خودش به مهره‌ی اوّلی ضربه بزند. زیاد مهم نبود عجیب‌ترین كولاژِ عجيب دنیا را كی می‌ساخت؛ بی‌ برو‌ برگرد یك‌روز‌در‌میان آستین گشادِ تی‌شرتِ یكی از دو‌قلوهای دست‌و‌پا‌چلفتی كلاس درست در یكی از آخرین لحظه‌ها می‌خورد به یكی از آخرین مهره‌ها و صدای تَتَتَتق‌های ملایمِ سقوطِ یك‌اندازه‌ی‌ تنِ مهره‌های سبك روی هم به ردیف، مثل صدای تُرد بال‌های شانه‌به‌سری كه در صفيرِ یورش بادی خيز‌برداشته برای خواباندن خوشه‌های طلایی گندمِ رسیده محو می‌شود‌، توی آْه‌ها و داد‌های اعتراض‌آميزشان گم می‌شد.

گره‌ی شال‌گردنش را محكم می‌كُند و فكر می‌كند دلخوری‌شان از دوقلو‌ها كه از همدیگر دفاع هم می‌كردند، به همان سرعتی ناپدید می‌شد كه ردّ عطر مردی كه همین الآن بهش تنه زد، از جوی پیاده‌رو پرید و از خیابان رد شد می‌شود.      

نه آخه؛ می‌دونی چيه؟ من زياد حرف نمی‌زدم. تقريباً هيچ‌وقت. می‌نشستم لب جدول تو جمع بچّه‌های كوچه بالايی كه تعريف‌كردنياشون انگار تموم‌شدنی نبود. وقتی می‌رسيدن به غذاهايی كه دوست دارن، هميشه خودمو سفت می‌كردم؛ مواظب بودم جلوی اون دختره كه بابا نداشت نگن يتيمچه. اگه می‌گفتن، زود يه جوك می‌گفتم يا يه تيله قِل می‌دادم يا بلند داد می‌زدم: هركی زودتر تا تير برق سوّميه بدوه و برگرده، برنده‌س . . . سر ساعت هفت هم همه رو می‌فرستادم برن خونه‌هاشون. دلم نمی‌خواست جلوی اون پسره كه مامان نداشت بگن: خب من باید برم، مامانم صدام می‌كنه . . . آره خب، من زياد حرف نمی‌زدم؛ واسه همينم از بچّه‌ها كسی نمی‌دونست من نه مامان دارم، نه بابا.  

- چپ‌دستی تو؟

- نه، نيستم.

- پس چرا با دستِ چپ دست می‌دی؟

- نمی‌دونم.

￭ 

میِ‌چينم ورق‌ها را. آستين‌های ژاكت‌ام را می‌كشم پايين تا روی مچ دست‌هام و می‌نشينم روبرويت. می‌بَرم، می‌برم، می‌برم؛ خشت‌ها و دل‌ها را جمع می‌كنم و به ستون ِدو می‌چينم‌شان روی هم كنارِ فنجان چای يخ‌كرده‌ام. دست اوّل، دست دوّم، دست سوّم. سرم را می‌آورم بالا كه اعتراض كنم: خوشم نمی‌ياد بهم آوانس بدی . . .

زُل زده‌ای به كفِ دستِ چپ‌ام.

هِی می‌بوسم‌ات و هر بار قول می‌دهم خيلی مواظب باشم و توی آيينه‌ی جلو به چشم‌هام نگاه نكنم، هِی تا دمِ در می‌آيم، دست چپ‌ام را بلند می‌كنم به نشانه‌ی خداحافظی، كه باز اخم‌هات می‌رود تو هم و می‌پرسی نمی‌شود امروز نروم؟ باز نازت را می‌كشم و می‌بوسم‌ات و قول می‌دهم كه خيلی مواظب باشم و توی آيينه‌ی جلو به چشم‌هام نگاه نكنم.

زنی سفيد‌پوش با عجله كشو را باز می‌كند و لب‌هاش چند بار باز و بسته می‌شوند و بعد تو بالای سَرَمی. لب‌هات لرزان می‌خورند به هم و شانه‌هات افتاده‌اند. داری داد می‌زنی و انكار می‌كنی كه اين من باشم، چون اين صورت، صورتِ من نيست. ولی باز داری آوانس می‌دهی. آرام بگير كمك‌ات كنم:

باز كن كِشو را تا تَه؛ مُشت چپ‌ام را باز كن. انگشت وسطی، بالایِ بالای بندِ وسطی‌اش . . .

می‌بينی؟ آن خالِ ظريفِ پُررنگ كه هميشه دوست داشتی‌اش، هنوز همين‌جاست؛ و من خيلی سعی كردم خيلی مواظب باشم.  

همه‌ی كوچه رو می‌دوی و كیسه رو از زیر در حياط رد می‌كنی و خودت از روی در می‌پری تو و كیسه رو باز می‌كنی و جوجه‌ی رنگی رو در می‌آری بیرون و فشارش می‌دی تو مشت‌ات و می‌شینی زیر آفتاب و فكر می‌كنی اگه ولش كنی واسه خودش تو باغچه بپلكه، دلش می‌گیره و فكر می‌كنه بهش اهمیت نمی‌دی. تاب‌اش می‌دی و اونقد فشارش می‌دی كه رنگای پَراش توی عرق كف دستت آب می‌شه و كف دستت سرخابی می‌شه و گردنش داغ می‌شه و شل و كرخت می‌شه و سرعتِ پلكاش كه اوّلاش تند‌تند می‌زدشون به هم كم می‌شه و ضربان قلبش می‌یاد پایین و فركانس جیك‌جیكاش كه رو مُخ‌ات بود افت می‌كنه. می‌گی آخ حتماً خوب بهش اهمیت ندادم كه مریض شده و می‌دوی می‌ری صندلی می‌ذاری زیر پات و سه‌چهار تا آسپرین بچّه از تو كابینت پنجم از ردیف بالایی برمی‌داری و تو یه نعلبكی ماست حلّشون می‌كنی و می‌بری زیر آفتاب همون‌جوری كه هنوز داری كف دستت فشارش می‌دی، نوكِ‌شو تا ته باز می‌كنی و با قاشق چایی‌خوری كم‌كم می‌ریزیش ته حلقش. انگار داره خوب می‌شه چون یهو خیلی داغ می‌شه و بعدش كم‌كم سرد و قلبشم دیگه نمی‌زنه. اَه این چرا این‌جوری شد؟ چه بی‌جنبه بود مرتیكه (علامت تعجّب) سریع یه گودال دیگه می‌كَنی گوشه‌ی باغچه و چالش می‌كنی و خاك می‌ریزی و قشنگ لگد می‌كنی تا سفت شه، یه چوب كبریتم می‌كاری واسه نشونه، كیسه رو برمی‌داری و از روی در حیاط می‌پری بیرون و همه‌ی كوچه رو می‌دوی و . . .